Nieprzywiązywanie się

Nieprzywiązywanie się w jodze oznacza m.in. pozbycie się oczekiwań i ambicji związanych z postępem fizycznym. Chodzi o doświadczanie każdej asany z ciekawością, bez zbędnego nacisku na perfekcję. Poprzez skupienie uwagi na oddechu i obserwację własnych myśli, praktyka staje się narzędziem do zrozumienia siebie oraz akceptacji własnych ograniczeń.

Joga uczy, że życie jest ciągłym ruchem, podobnie jak zmiany w ciele i umyśle podczas praktyki. Nieprzywiązywanie się do określonych form czy osiągnięć pozwala na swobodne przemieszczanie się przez życie, bez utraty równowagi na trudniejszych odcinkach. W rezultacie, praktyka jogi staje się nie tylko trenowaniem ciała, ale również umiejętnością radzenia sobie z wyzwaniami życiowymi z większą równowagą i spokojem.

Przywiązanie jest źródłem cierpienia – nawet taki rodzaj przywiązania, który potocznie pojmujemy jako dobry, np. przywiązanie do bliskich nam ludzi czy do zwierząt. Takie przywiązanie staje się źródłem cierpienia wówczas, gdy tracimy obiekt przywiązania. Nie oznacza to oczywiście, że nie powinniśmy się przywiązywać do ludzi czy zwierząt – chodzi bardziej o pewne ćwiczenie mentalne, pozwalające nam uświadomić sobie, do czego się przywiązujemy i czy takie przywiązanie nam służy, czy też nie. Warto pokusić się o refleksję, że przywiązanie często będzie bardzo dosłownie nas „wiązać”, zatrzymywać, ograniczać czy wręcz nie pozwalać nam na rozwój. Bardzo łatwo na przykład przywiązujemy się do wygody, do rutyny, codziennych rytuałów, do miejsc, a każde takie przywiązanie powoduje, że przestajemy się rozwijać, nie idziemy do przodu, nie dopuszczamy do siebie odmiennych punktów widzenia. Im mniej mamy rzeczy, do których jesteśmy przywiązani, tym większą cieszymy się wolnością i tym mniejsze ryzyko cierpienia spowodowanego utratą przedmiotu przywiązania. Stąd też warto poszukiwać równowagi pomiędzy tym, do czego jesteśmy przywiązani, a co daje nam zadowolenie, poczucie bezpieczeństwa i stabilizację, a wolnością od przywiązania, co pozwoli nam na rozwój i uchroni przed nadmierną frustracją.

Z kolei przywiązanie rozumiane jako fiksacja na celu naszych działań będzie bardzo często powodować to, że skupiając się wyłącznie na upragnionym rezultacie, utracimy zdolność dostrzegania i doceniania wszystkiego tego, co dzieje się w całym procesie dążenia do rezultatu. Będzie to także źródłem ogromnej frustracji, jeżeli nie osiągniemy zakładanego rezultatu, nie osiągniemy go w spodziewanym czasie, albo będzie on odrobinę różny od naszych wyobrażeń.

W jodze idea nieprzywiązywania się do rezultatów (vairagya) powiązana jest z ideą regularnej, stałej praktyki czy pracy (abhyasa).

Abhyasa oznacza praktykę, regularne ćwiczenia lub wysiłek skierowany w jednym kierunku. To systematyczne podejście do praktyki jogi, zarówno fizycznej, jak i duchowej. Abhyasa jest kontynuowanym wysiłkiem, regularną praktyką, która ma na celu osiągnięcie głębokiego zrozumienia i doskonalenia siebie. Jest to nieustanna, systematyczna praktyka, która prowadzi do duchowego rozwoju i osiągnięcia celów.

Vairagya oznacza nieprzywiązywanie się lub odczepienie od świata materialnego. To jest stan umysłu, który oznacza wolność od przywiązania do przyjemności i unikania bólu. W kontekście jogi, vairagya jest równoznaczna z odczepieniem się od zmysłów i przywiązania do rzeczy materialnych. Jest to równowaga pomiędzy zaangażowaniem w świat, a jednoczesnym zachowaniem dystansu i równowagi wobec jego zmiennych aspektów.

W połączeniu, abhyasa i vairagya tworzą fundamenty praktyki jogi. Abhyasa dostarcza regularności i dyscypliny, podczas gdy vairagya przynosi akceptację i równowagę, pomagając praktykującemu nie przywiązywać się zbytnio do efektów praktyki oraz zachowywać spokój wobec zmieniającego się świata zewnętrznego. Te dwa elementy są uważane za kluczowe do osiągnięcia duchowego rozwoju i pokonywania ograniczeń ego.